သိန္းႏုိင္
“ဘာသာရပ္ၾကီး တစ္ခုလံုးကို ျဖဳတ္ပစ္လုိက္ၾကတာေနာ္။ မ်ဳိးဆက္ ၄ ခုေလာက္ေတာင္ရွိေနျပီ။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာလည္း ျပန္ထည့္ဖို႔ကို မစဥ္းစားခဲ့ၾကဘူး။ အခုထက္ထိ ျဖဳတ္ထားၾကတုန္း။ ဒါဟာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ရက္စက္မႈပါ။ တာ၀န္မဲ့မႈလည္းျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းဆရာ ျပန္လုပ္ၾကေပမယ့္လည္း ကိုယ္ကမသင္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုျပန္သင္ေပးႏုိင္မွာလဲ။”
အျမဲစြတ္စိုေနတတ္ေသာ နယ္ေျမျဖစ္သျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုးမွာ စိမ္းစိုလန္းဆန္းလ်က္။ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကို အမွီျပဳျပီး ၀မ္းစာရွာၾကရရွာေသာ မိသားစုမ်ား၏ ကေလးမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းမ်ားကို ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဖြင့္လွစ္ထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ မိုးဦးရာသီတြင္ ရက္တို ဆရာအတတ္ပညာေရးသင္တန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အစြန္အဖ်ား နယ္ေျမတစ္ခုတြင္ က်င္းပ ျပဳလုပ္ခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္း အေျခခံပညာ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆရာတာ၀န္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသူမ်ား အပါအ၀င္ အသက္အရြယ္မ်ဳိးစံု ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမမ်ား စုစုေပါင္း ၆၀ ဦးခန္႔ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ကေလးဖြံ႕ျဖိဳးမႈပညာ၊ ၪဏ္ရည္အေထြေထြ စြမ္းရည္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ကေလးဗဟိုျပဳ စာသင္ၾကားနည္းမ်ား၊ အႏုရသပညာေရး၊ သင္ရိုးညႊန္း တမ္းပညာႏွင့္ ပညာေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈတုိ႔ကို ဦးစားေပးေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့သည္။ က်ယ္ျပန္႔၊ မွ်တေသာ ေက်ာင္းသင္ရိုးညႊန္းတမ္း တစ္စံုကို လိုအပ္ေနသည့္ ယင္းေဒသတြင္ ဤကဲ့သို႔ေသာ သင္တန္းမ်ဳိး၊ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ဳိး ယခင္က မရွိခဲ့ေသးပါ။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ သင္တန္း နည္းျပဆရာ ဆရာမမ်ားႏွင့္ သင္တန္းသူ၊ သင္တန္းသား ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ားအတြက္ လြန္စြာအားရ ေက်နပ္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ စုေပါင္း ေဆြးေႏြးေလ့လာျခင္းျဖင့္ အားလံုးအတြက္ ပညာေရး အေတြးအျမင္သစ္မ်ား၊ အက်င့္အၾကံသစ္မ်ား ရရွိခြင့္ကို ဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ၾကျပန္သည္။
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း
သင္တန္း၏ အေရးၾကီးေသာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလည္းျဖစ္၊ ေရရွည္လုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုအေနျဖင့္လည္းရွိေနမည့္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း ပညာေခါင္းစဥ္ကို ေဆြးေႏြးၾကရာ၀ယ္ ျမန္မာ့ပညာေရး ရႈခင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ေလေသာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၾကေတာ့၏။ က်ယ္ျပန္႔၊ မွ်တေသာ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းကို မည္သို႔တည္ေဆာက္ၾကပါမည္နည္း။ ဘက္စံုပညာေရးဟူသည္ အဘယ္နည္း။ ပညာ၊ ပညာေရး၊ ေက်ာင္းပညာေရး၊ မူလတန္းပညာေရး စသည္တို႔၏ အဓိပၸါယ္တို႔ကို ဖြင့္ဆိုျခင္းျဖင့္ စတင္ေဆြးေႏြးရေတာ့သည္။ အေျခခံပညာေရး၏ ရည္မွန္းခ်က္ကို ရွင္းလင္းရေတာ့၏။
ဘာသာရပ္မ်ားဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ ၂၁ ရာစု အတြက္ အေျခခံပညာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းဖြဲ႔စည္းမႈကိုေဆြးေႏြးၾကစဥ္ သင္တန္းနည္းျပဆရာမွ အမွတ္မထင္ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေကာက္ခါငင္ခါ ေမးျမန္းေလသည္။
“အခုဒီသင္တန္းကို တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ားထဲက ျပည္သူ႔နီတိဘာသာရပ္ကို အေျခခံပညာ ေက်ာင္းေနတုန္းက သင္ယူခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာဆရာမမ်ား ေခတၱမတ္တပ္ ရပ္ေပးၾကပါ”
အားလံုးတဒဂၤမွ် တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားၾကေလသည္။ ေတြေ၀စဥ္းစားေနၾကပံုကို ျမင္လုိက္ရျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ အသက္ၾကီးၾကီး ဆရာဆရာမၾကီး ၇ ဦးခန္႔ ျဖည္းညင္းစြာ မတ္တပ္ရပ္လာၾကသည္။ သင္တန္းဆရာအေနျဖင့္ ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးေနသူမွ တစ္ခန္းလံုးကို ေစ့ငုစြာ သံုးသပ္ၾကည့္မိသည္။ ဆရာဆရာမ ၆၀ ဦးခန္႔မွ အသက္ ၆၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ၇ ဦးသာမတ္တပ္ထရပ္သည္မဟုတ္ပါလား။ သူတို႔မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ ေဆြးေျမ့ လြမ္းဆြတ္ ေနၾကဟန္ ရွိသည္။ က်န္ရွိေနေသာ ဆရာဆရာမ ၅၀ ေက်ာ္မွာ မတ္တပ္ရပ္ျပသူ ဆရာဆရာမၾကီးတို႔ကို ေငးေမာရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ကုိယ္စီ စဥ္းစားေနၾကပံု ေပၚလြင္ေနသည္။
အခ်ိန္လည္းေစ့ေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ သင္တန္းဆရာမွအားလံုးကို ဤသို႔ဆက္ေျပာခဲ့ေလသည္။
“ထုိင္ေနၾကတဲ့ ဆရာဆရာမမ်ားဟာ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ၂၀ ေက်ာ္၊ ၃၀ ေက်ာ္၊ ၄၀ ေက်ာ္၊ ၅၀ ေက်ာ္ေတြ အမ်ားစုျဖစ္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အားလံုးလည္းပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံပညာေရးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသူေတြခ်ည္းျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ျဖင့္ ကံအားေလွ်ာ္စြာ၊ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ဒီေနရာေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ားအေနနဲ႔ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရရွိေနၾကတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ သင္တန္းခ်ိန္ ေစ့ေတာ့မွာမို႔လို႔ အိမ္စာအေနနဲ႔ ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ထိုင္ေနတဲ့ ဆရာဆရာမမ်ားအေနနဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ျပည္သူ႔နီတိဘာသာရပ္ကို အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သင္ယူေလ့လာခြင့္ မရရွိခဲ့ၾကတာလဲဆိုတာ အေျဖရွာလာၾကဖို႔ပါ။”
တီးတိုး ေဆြးေႏြးသံမ်ား ေပၚထြက္လာခဲ့၏။
သင္တန္း နည္းျပဆရာမွ ဆက္ေျပာခဲ့သည္။
“ေလးစားထုိက္တဲ့ က်ေနာ့္တို႔ရဲ႕ ၀ါရင့္ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကိုလညး္ အကူအညီတစ္ခု ေတာင္းပါရေစ။ က်ေနာ္တို႔ကို စာသင္ၾကားေပးခဲ့တာေတြအတြက္ ေက်းဇူးစကားဆိုပါရေစ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ က်ေနာ္အပါအ၀င္ ဒီခန္းမထဲမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ားဟာ ျပည္သူ႔နီတိဘာသာရပ္ကို အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သင္ယူေလ့လာခြင့္ မရရွိခဲ့တာ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီအတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ဆရာဆရာမၾကီး သင္ယူေလ့လာခြင့္ ရရွိခဲ့တဲ့ ျပည္သူ႔နီတိ ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မနက္ျဖန္ခါ ျပန္လည္ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ရပ္နားၾကရေအာင္ပါ။ အားလံုး မဂၤလာပါ”
+++++
သင္တန္းေနာက္တစ္ရက္တြင္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းပညာ အခ်ိန္စလွ်င္စျခင္း ဆရာငယ္တစ္ဦးမွ စတင္ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ ဤျမိဳ႕ေလးတြင္ သခ်ၤာဆရာတစ္ဆူျဖစ္ေလသူ ဆရာေမာင္ခင္ေဇာ္ျဖစ္သည္။
“မေန႔က ဆရာခုိင္းလိုက္တဲ့ အိမ္စာကို စဥ္းစားလိုက္တာ အေျဖလည္းမရဘူး။ အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္ဘူး။ စာေတြသိပ္မသင္ခဲ့ရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စာသိပ္မက်က္ခဲ့ရလို႔ ကံအေတာ္ေကာင္းခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိ ပါတယ္။”
အားလံုး ျပံဳးစိစိ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ထုိင္ေနေသာ အစအေနာက္သန္သည့္ ဆရာမ ေမကံ့ေကာ္မွ ဆရာေမာင္ခင္ေဇာ္ ဖက္သို႔ လက္ညိဳးထိုးျပီး ေျပာလုိက္ေလသည္။
“ဆရာခင္ေဇာ္ရဲ႕ အဖိုး ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းစားလိုက္တာ ျပည္သူ႔နီတိစာအုပ္ကုန္သြားလို႔ က်မတို႔ေခတ္မွာ ဆက္မသင္ရတာ ျဖစ္မယ္။ အခုလည္း သူ႔အဖိုး အက်င့္အတုိင္းပဲ”
တစ္ခန္းလံုး တ၀ါး၀ါး ပြဲက်သြားေတာ့၏။
အျမဲအတည္ေနတတ္သူ ဆရာဦးလွေဆာင္မွ မ်က္မွန္တစ္ခ်က္ပင့္ျပီး ေတြးေတြးဆဆေျပာ၏။ “ဒါဟာ ရက္စက္မႈတစ္ခုပဲလား ဆရာသိန္းႏိုင္။ အျမဲလိုလို ၾကားေနခဲ့ရတာကေတာ့ ဘက္စံုပညာေရးဆိုလားပဲ။ က်ေနာ္မေန႔ညက တစ္ညလံုးစဥ္းစားတယ္။ အခု အသက္ ၅၀ နားနီးေနျပီ။ သို႔ေပမယ့္ အေျခခံပညာေရးကတည္းက မရလိုက္တဲ့ဟာ၊ မသင္ခဲ့ရတာနဲ႔ အသိပညာ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြကို ႏွေမ်ာသလိုပဲဗ်ာ”
စိတ္ဆတ္သည့္ ေက်ာင္းဆရာဦးတိတ္က လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းလ်က္ ေဒါသတၾကီး ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးျပန္သည္။ “ဘာသာရပ္ၾကီး တစ္ခုလံုးကို ျဖဳတ္ပစ္လုိက္ၾကတာေနာ္။ မ်ဳိးဆက္ ၄ ခုေလာက္ေတာင္ရွိေနျပီ။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာလည္း ျပန္ထည့္ဖို႔ကို မစဥ္းစားခဲ့ၾကဘူး။ အခုထက္ထိ ျဖဳတ္ထားၾကတုန္း။ ဒါဟာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ရက္စက္မႈပါ။ တာ၀န္မဲ့မႈလည္းျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းဆရာ ျပန္လုပ္ၾကေပမယ့္လည္း ကိုယ္ကမသင္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုျပန္သင္ေပးႏုိင္မွာလဲ။”
အားလံုးျပန္ျငိမ္က်သြားျပန္ေလသည္။ နည္းျပဆရာျဖစ္သူမွ ၀ါရင့္ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားဖက္သို႔လွည့္ျပီး ေဆြးေႏြးေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သည္။
“အခုလို အျမင္ေတြကို တင္ျပေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အေျခခံပညာေရးမွာကတည္းက ျပည္သူ႔နီတိ ဘာသာရပ္ကို သင္ယူခြင့္ရရွိ ခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားမွ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေ၀မွ်ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဆရာဆရာမၾကီးတို႔ ငယ္စဥ္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက ပညာေရး အေျခအေနကို အားလံုးလည္း သိခ်င္ေနၾကပါတယ္”
ျပည္နယ္အဆင့္မွာ ပညာေရးမွဴးလုပ္ခဲ့ဖူးသူ အသက္ ၆၈ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာၾကီး ႏုိင္ပညာမြန္မွ မတ္တပ္ရပ္ျပီး အားလံုးျမင္ႏုိင္ေစရန္ စာအုပ္ငယ္တစ္အုပ္ကို ေျမႇာက္ျပလုိက္သည္။ သင္တန္းသူသင္တန္းသားမ်ားႏွင့္ နည္းျပဆရာမ်ားမွာ ဆရာၾကီးကိုင္ထားသည့္ စာအုပ္ငယ္ကို စိတ္၀င္တစား ေမာ့ၾကည့္ေနၾကသည္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး အျငိမ္းစား ျမန္မာ့ပညာေရးသမားၾကီးဆီမွာ ရင္ဖြင့္ေျပာျပစရာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု အျမဲပင္ ရွိေနတတ္ေလသည္။
“အဟမ္း... အားလံုးကို ေလးစားပါတယ္။ က်ေနာ္ျပည္နယ္ပညာေရးမွဴး လုပ္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတေလွ်ာက္လံုးမွာ ျမိဳသိပ္ထားခဲ့ရတဲ့ အရာတစ္ခုကို ဒီကေန႔ေတာ့ ေျပာျပပါမယ္။ ဒါဟာ အေျခခံပညာဦးစီးမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာသင္ခန္းေတြအထိ ျပန္မေရာက္ခဲ့ တာကေတာ့ အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္းစရာပါ။ အခုက်ေနာ္ကိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ေလးရဲ႕နာမည္က - ျပည္သူ႔နီတိ - ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္က စာအုပ္ေသတၱာေလးမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့တာပါ။ အႏွစ္ ၅၀ နီးပါးရွိေနျပီ။ က်ေနာ္ အေျခခံပညာေက်ာင္းသားဘ၀က သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ျပဌာန္းစာအုပ္ေလးလည္းျဖစ္တယ္။ စာေပဗိမာန္ ပံုႏွိပ္တုိက္က ၁၉၅၆ ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ ထုတ္ထားတဲ့ဟာပါ။ ေနာက္ဆံုးထုတ္ေ၀ခဲ့တာလည္း ျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေခတ္တုန္းက သတၱမတန္းကေန ဧကာဒသမတန္းအထိ ေလ့လာခဲ့ရတယ္။”
ထုိင္ျပီး ေငးေမာ နားေထာင္ေနသူတို႔အၾကား လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကသည္။ ကၽြတ္စီကၽြတ္စီျဖင့္ ေဆြးေႏြးသံအခ်ဳိ႕ ေပၚထြက္လာျပန္သည္။
“ေက်ာင္းဆရာလုပ္လာတာ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေတာင္ရွိေနပါျပီ။ တစ္ခါမွ ဒီစာအုပ္ကို မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူး။” နယ္ေျမတြင္းရွိ ေက်ာင္းအားလံုး၏ လူမႈေရး ဘာသာရပ္မွဴးျဖစ္သူ ဆရာေျမမွ ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
“အဲဒီ ျပည္သူ႔နီတိစာအုပ္မွာ ဘာေတြေရးထားသလဲ သိခ်င္ပါတယ္။” တစ္ခုခုကို သိခ်င္တိုင္း မ်ဳိသိပ္မထားတတ္ပဲ ခ်က္ျခင္းေမးတတ္သူ သမိုင္းဆရာမေဒၚ မိုးသီတာျပည့္မွ သိခ်င္ေဇာၾကီးစြာႏွင့္ ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။ အားလံုးမွာလည္း သိခ်င္ေနၾကသည္မဟုတ္လား။
ဆရာၾကီးႏိုင္ပညာမြန္မွ ဆက္ေျပာျပေနခဲ့ေလသည္။
“စာမ်က္ႏွာ ၁၄၀ နီးပါးရွိတဲ့ ဒီစာအုပ္ဟာ အေျခခံပညာအထက္တန္းဆင့္အတြက္ ျပဌာန္းခဲ့တာပါ။ အခန္း ၁၃ ခန္း ပါရွိပါတယ္။ အဲဒီအခန္းေခါင္းစဥ္ေတြကို ေျပာျပေပးပါမယ္။
အခန္း (၁) ျပည္သူ႔နီတိ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ အေျခခံသေဘာ
အခန္း(၂) ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈႏွင့္ လူ႔အစည္းအရံုး
အခန္း (၃) ႏုိင္ငံသားႏွင့္ သူ၏ အရည္အခ်င္းမ်ား
အခန္း (၄) ႏိုင္ငံသားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာ သေဘာတရားမ်ား
အခန္း (၅) ႏုိင္ငံသား၏တာ၀န္ ၀တၱရားမ်ား
အခန္း (၆) ႏိုင္ငံသား၏ အခြင့္အေရးမ်ား
အခန္း (၇) ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ အစိုးရ
အခန္း (၈) ႏိုင္ငံအစိုးရတို႔ တာ၀န္မ်ား
အခန္း (၉) ႏုိင္ငံေတာ္၏ အေျခခံမူမ်ား
အခန္း (၁၀) ႏုိင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပံု
အခန္း (၁၁) ႏိုင္ငံေတာ္သမတႏွင့္ ပါလီမန္
အခန္း (၁၂) ျပည္ေထာင္စု အစိုးရ
အခန္း (၁၃)လြတ္လပ္ေရး ေက်ညာစာတမ္း
ဒီေခါင္းစဥ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ အေသအခ်ာဖတ္ရႈေလ့လာျပီး စာသင္ခန္းေတြမွာ ေဆြးေႏြးခြင့္လည္း ရရွိပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ႏုိင္ငံေရးနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ျပီးေတာ့ စာသင္ခန္းတြင္းမွာ ေဆြးေႏြးၾကေသးတယ္။ ဥပမာ ဖြဲ႔စည္းပံုက မမွ်တေသးတာေတြ၊ ဘက္လိုက္ထားတာေတြ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ဒါေတြကို အထက္တန္းအဆင့္ စာသင္ခန္းေတြမွာ ေဆြးေႏြးဖလွယ္ၾကတယ္။ မတူတဲ့အျမင္ေတြကိုလည္း တေလးတစား နားေထာင္ၾကရတယ္။”
“ဟင္.. အဲဒီေခါင္းစဥ္ေတြ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းစဥ္ေတြလိုပဲ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဘာဆုိင္လို႔လဲ။ ပ်င္းစရာၾကီးေတြ။ ဘာျဖစ္လို႔ သင္ခဲ့ရတာလဲဆရာၾကီး။ ပညာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဘာဆို္င္လို႔တုန္း”
ပညာေရးႏွင့္ မသက္ဆိုင္သည္မ်ားကို အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ေဆြးေႏြးေနသည္ဟု ထင္ျမင္ယူထားေသာ ဆရာမ ေဒၚနီနီမွ သည္းမခံႏို္င္သည့္ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေမးျမန္းလို္က္သည္။ ခန္းမထဲမွ အခ်ဳိ႕ မွာ ဇေ၀ဇ၀ါမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္။ သူတို႔ျဖတ္သန္း လာခဲ့သည့္ ပညာေရးခရီးလမ္းတြင္ တစ္ခါမွ မၾကားခဲ့ဘူးေသာ ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖစ္ေန၍လည္း သံသယစိတ္တို႔ ရွိသည္မွာ ေပၚလြင္ေနသည္။ အခ်ဳိ႔မွာ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေသာ မ်က္ႏွာမ်ားကို ဖံုးဖိမရ။ အခ်ဳိ႕လည္း နည္းျပဆရာဖက္သို႔ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကသည္။
အျငိမ္းစား အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးတစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဘေအာင္မွ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ျပီး ဆရာၾကီး ႏိုင္ပညာမြန္ထံမွ ရွင္းျပခြင့္ ေတာင္းခံလိုက္သည္။
“ဆရာၾကီး ေခတၱနားပါခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ့္ကို ဆက္ရွင္းျပခြင့္ျပဳေစလိုပါတယ္။ က်ေနာ္လည္းပဲ တစ္သက္လံုးျမိဳသိပ္ ခံစားခဲ့ရသူပါ။ တရား၀င္ဖြင့္ေျပာျပခြင့္လည္း မရွိခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀ရဲ႕ ဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ကံၾကံဳလို႔ဆံုဆည္းၾကရတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ပညာေရးသမားငယ္မ်ားကို အျမင္ ရွင္းျပခြင့္ျပဳေစခ်င္တယ္။”
အားလံုးမွ ဆရာၾကီး ဦးဘေအာင္ ဆက္ေျပာမည့္စကားတို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ ျဖည္းညွင္းခ်ဳိသာစြာ ေျပာဆိုတတ္သည့္ ဆရာၾကီးမွာ တစ္ျမိဳ႕လံုးက ေလးစားရသူတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ နီးပါး ပညာေရး၀န္ထမ္းဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူပီသစြာ ပညာေရးအေပၚ သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းလွသည္။
“တကယ္ေတာ့ ျပည္သူ႔နီတိဘာသာရပ္နဲ႔ ဒီေခါင္းစဥ္ေတြဟာ သိပ္ကို အေရးၾကီးလြန္းပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဟာ ခြဲျခားဖယ္ထုတ္ ထားလို႔မရပါဘူး။ ပညာေရးသည္ပင္လွ်င္ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သလို၊ ႏုိင္ငံေရးဟာလည္း ပညာေရးႏွင့္ တန္ဆာဆင္ႏိုင္မွသာလွ်င္ တင့္တယ္ပါ တယ္။ ေလးနက္မႈကို ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ သိသင့္သိအပ္ေသာ ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖစ္လို႔ ျပည္သူ႔နီတိဘာသာရပ္ကို သင္ယူဖူးမွသာလွ်င္ ႏုိင္ငံသား ျဖစ္ရက်ဳိးနပ္ပါမယ္။ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။ သာမန္သိရံုမွ်နဲ႔လည္း မလံုေလာက္ေသးျပန္ဘူး။ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာ ျပန္လည္ အသံုးခ်ဖို႔လည္း ေလ့လာခဲ့ၾကတယ္။ ပညာရွိၾကီးေတြမိန္႔ဆိုခဲ့တယ္။ သူ႔အလိုအေလွ်ာက္ေတာ့ လူငယ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းေတြ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးတဲ့။ ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးမွသာ၊ အသိပညာႏွင့္ အက်င့္အၾကံတို႔ကို ရရွိမယ္။ တာ၀န္သိမယ္။ အခြင့္အေရးတို႔၊ ရပိုင္ခြင့္တို႔ကို ေလးစားလိုက္နာမယ္။ မိမိနဲ႔ သူတစ္ပါး အက်ဳိးကို မွ်တစြာ သယ္ပိုးလိုမယ္။ ရပ္က်ဳိးရြာက်ဳိး၊ တုိုင္းက်ဳိးျပည္ျပဳ လုပ္ရပ္ေတြအေပၚမွာ တန္ဖိုးထားႏိုင္မယ္။ ပါ၀င္ေဆာင္ ရြက္လိုစိတ္ျဖစ္ေပၚမယ္။ တနည္းအားျဖင့္လည္း ႏုိင္ငံသား ပညာေရးလုိ႔ ေခၚဆိုၾကတဲ့ ဒီပညာရပ္ကို သင္ၾကားထားမွသာလွ်င္ ေလးနက္တဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့၊ အသိပညာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြျဖစ္လာၾကမယ္။ ”
“ဘာျဖစ္လို႔ အေျခခံပညာေရးမွာကတည္းက ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးရမွာလဲ။ အျခားသင္ယူစရာေတြက တပံုတပင္ၾကီး။ လက္ရွိသင္ရိုးကိုတင္ မနည္းကုန္ေအာင္သင္ေပးေနရတယ္။” ဆရာသီဟမွ အထြန္႔တက္ ေမးျမန္းလာသည္။
ျမန္မာႏို္င္ငံစာစစ္အဖြဲ႔တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသူ အျငိမ္းစားဆရာမၾကီး ေဒၚတင္တင္၀င္းက ေျဖၾကားေပးရန္ သင္တန္းနည္းျပ ဆရာေလးမွ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္သည္။ မဆိုင္းမတြပင္ ဆရာမၾကီးမွ ထရပ္လုိက္ျပီး ၾကည္လင္ခန္႔ျငားေသာ မ်က္ႏွာတြင္ အျပံဳးပန္းဆင္၍ ေျဖၾကားေပးခဲ့သည္။
“ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေတြကိုသာလွ်င္ ပံုေဖာ္ထုဆစ္ရတာ လြယ္ကူပါတယ္။ ဖေယာင္သားေလးေတြလို လိုလားအပ္တဲ့ စိတ္အေျခခံ ယဥ္ေက်းမႈကို ေလ့က်င့္ေပးရလြယ္တယ္။ ၾကီးမွဆို သိပ္ခက္သြားျပီ။ ျပည္သူ႔နီတိပညာရပ္ဟာ ဘ၀ထဲကို ေရာက္ဖို႔လိုအပ္တယ္။ ကေလးတုိင္း၊ လူၾကီးတုိင္း၊ ႏိုင္ငံသားတုိင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ပါသြားဖို႔လိုအပ္တယ္။ ဒီမိုကေရစီယဥ္ေက်းမႈေပၚထြန္းဖို႔၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုတာ အဲဒီနီတိေတြျပည့္ေနတဲ့ ရင္ဘတ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ရမွာျဖစ္လို႔ပါပဲ။”
“ဆရာမၾကီး ဥပမာေလး တစ္ခုေလာက္ေပးပါ” ဆရာမၾကီးမွာ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်တို႔ျဖင့္ စကားေျပာေကာင္းသူ ျဖစ္သည္ကို သိထားသည့္ တပည့္ေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ ဆရာမေဒၚလင္းလင္းျဖဴမွ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ေျပာျပပါမယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းမႈကို သိဖို႔လိုအပ္တယ္။ ပကတိအရွိတရားေတြကို နားလည္ထားၾကရမယ္။ အဲဒါနဲ႔လည္းမျပီးေသးဘူး။ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုႏုိင္တဲ့ ႏို္င္ငံသားေတြျဖစ္လာဖို႔၊ ေလးစားစြာ နားေထာင္တတ္တဲ့သူေတြျဖစ္လာဖို႔က လုိအပ္ျပန္တယ္။ အဲဒါမွသာ အက်ဳိးရွိတဲ့ ေဆြးေႏြး၀ိုင္းျဖစ္မယ္။ အက်ဳိးရွိတဲ့ လုပ္ရပ္ရလာမယ္။ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္။”
“ဒီပညာရပ္ကို မသင္ယူခဲ့ရေပမယ့္လည္း က်မတို႔ အခုလိုစုေပါင္းျပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား ဆရာမၾကီး” သင္တန္းသူတစ္ဦးျဖစ္သူ ဆရာမ ႏု၀ါေအာင္မွ ေမးျမန္းျပန္သည္။ အသံအခ်ဳိ႕ ေပၚထြက္လာျပန္သည္။ မ်က္ႏွာအခ်ဳိ႕မွာ ျပံဳးစစႏွင့္။
သင္တန္းနည္းျပဆရာေလးမွာ နယ္ေျမေနာက္ခံကို ၾကိဳတင္ေလ့လာထားသျဖင့္ သိထားႏွင့္သည္။ ေက်ာင္းစုစုေပါင္း ဆယ္ဂဏန္းမွ် သာရွိသည့္ ဤျမိဳ႕ေလးတြင္ ေက်ာင္းတို႔ကို အားလံုး မစုစည္းႏိုင္ေသး။ ပညာေရးေခါင္းေဆာင္ ဆရာဆရာမမ်ား အခ်င္းခ်င္းပင္လွ်င္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး ေဆြးေႏြးေျပာဆိုရန္ ၀န္ေလးေနၾကဆဲ။ စည္းလံုးညီညြတ္မႈဆိုသည္ကို မတည္ေဆာက္တတ္ၾကေသး။ ထို႔အတြက္ စုေပါင္းျပီးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾကသည္ဟု ေဒၚႏု၀ါေအာင္မွ ေျပာသည္ကို အားလံုးမွ လက္မခံသည့္ သေဘာျဖင့္ ျပံဳးစစ ျဖစ္ၾကျခင္းပင္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း က်န္သူမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ခစ္ကနဲ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာမိလိုက္သည္။ သူမ ေျပာတာ ေလာၾကီးသြားသည္ကို ေနာင္တရခ်င္ခ်င္။ ဆရာဆရာမအမ်ားစုမွာ ျပည္သူနီတိကို မသင္ယူခဲ့ၾကရသျဖင့္ သူမတို႔နယ္ေျမတြင္း စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို မတည္ေဆာက္ႏုိင္ျခင္း ျဖစ္တန္ရာသည္ဟူ၍လည္း ဆက္လက္ေတြးေတာေနေတာ့သည္။
အျငိမ္းစားျပည္နယ္ ပညာေရးမွဴးဆရာၾကီး ႏုိင္ပညာမြန္မွ အတြင္းစာမ်က္ႏွာအခ်ဳိ႕ကို လွန္ျပရင္း ထပ္မံ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးသည္။
“ျပည္သူ႔နီတိ ဘာသာရပ္ဟာ တုိင္းသူျပည္သား တစ္ဦးအေနနဲ႔ တုိင္းသူျပည္သားေကာင္းျဖစ္လာဖို႔ရာ ႏို္င္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီးပြားေရးစနစ္ စတဲ့ဟာေတြမွာ တတ္သိလိမၼာေအာင္ အုတ္ျမစ္ခ်ေပးေသာ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ မတူညီတဲ့ႏိုင္ငံေရးစနစ္ေတြအေၾကာင္း - ဥပမာ အရင္းရွင္စနစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ မူ၀ါဒေတြကို သိနားလည္လာမယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္အမ်ဳိးမ်ဳိးအေၾကာင္း၊ ေဒသႏၱရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို သိျမင္လာမယ္။ ေဟာဒီမွာ စာမ်က္ႏွာ ၁၃ မွာ စာသင္ခန္းတြင္း ေလ့က်င့္ရန္ ေမးခြန္းေတြထဲက နံပါတ္ ၈ ေမးခြန္းကို ဖတ္ျပပါမယ္။ - ဒီမုိကေရစီ၏ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္မႈသည္ ျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ား၏ အသိတရားႏွင့္ အလုပ္တရားမ်ားအေပၚတြင္ တည္ရွိ၏-ဆိုေသာ စကား၏ အမွားအမွန္ကို ေ၀ဖန္ျပပါ-ဆိုျပီးပါတယ္။ အဲဒီလုိေမးခြန္းမ်ဳိးကို ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြး ၾကရတယ္။”
“မူလတန္းကတည္းက သင္ေပးလို႔ မရဘူးလားဆရာၾကီး” သခ်ၤာဆရာဦးခင္ေဇာ္မွ ေမးျမန္းျပန္သည္။
ဆရာၾကီးမွ ကိုယ္ကို ကိုင္းညြတ္လိုက္ျပီး “သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ေမးခြန္းပါ။ ပညာေရးရဲ႕ အဆင့္တိုင္းမွာကို သင့္ေတာ္ကိုက္ညီတဲ့ပံုစံနဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးၾကရတယ္။ မူလတန္းမွာကတည္းကကို ျပည္သူ႔နီတိ ဘာသာရပ္ဟာ စတင္ပါတယ္။ ကေလးငယ္ေတြကို ဆက္ဆံေရး၊ အေျပာအဆို၊ အမူအယာ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးတာကေန စတင္ရပါတယ္။” ဟုရွင္းျပ၏။
သင္တန္းကို စီစဥ္သူတစ္ဦးျဖစ္သူ အာက်န္ဆြန္မွ သူ၏ထုိင္းႏို္င္ငံပညာေရး အေတြ႕အၾကံဳတို႔ကို ေ၀မွ်ေပးသည္။ “ယဥ္ေက်းမႈ၊ စာရိတၱနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိုသိဖို႔ရယ္၊ စီးပြားေရးအေျခခံကုိသိဖို႔အတြက္ကို မူလတန္းကတည္းက သင္ရိုးညႊန္းတမ္းနဲ႔ စနစ္တက် တည္ေဆာက္ ထားတယ္။ ၄ ႏွစ္တၾကိမ္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို ေျပာင္းတိုင္းလည္း မြမ္းမံတယ္။ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ၾကတယ္။ စနစ္ေတြကို ေလ့လာခြင့္ရရွိတယ္။”
အိႏ္ၵိယႏိုင္ငံႏွင့္ အျခားေသာ ဒီမိုကေရစီတုိင္းျပည္မ်ား၏ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတို႔ကို ေလ့လာထားသူ ဆရာၾကီးဦး ေဇာ္မင္းမွ ၀င္ေဆြးေႏြးျပန္သည္။
“ဒီမိုကေရစီတိုင္းျပည္တိုင္းမွာ တူညီတဲ့အခ်က္တစ္ခုရွိတယ္။ သူတို႔ပညာေရးဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ရွင္သန္ႏို္င္ဖို႔ကို အဓိကထား ျပင္ဆင္ေပးတာပါ။ ႏိုးၾကားတက္ၾကြတဲ့ႏိုင္ငံသားျဖစ္လာဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။ ဒါမွလည္း ရပ္ရြာအက်ဳိးကို တာ၀န္ယူလိုစိတ္နဲ႔ တက္တက္ၾကြၾကြ သယ္ပိုးၾကမယ္ေလ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အခြင့္အေရးကို သိနားလည္ျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားတတ္ဖို႔ သင္ေပးၾကတယ္။ အတန္းၾကီးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၅၀ က ျမန္မာျပည္မွာ သံုးခဲ့ဖူးတဲ့ ျပည္သူနီတိ (အထက္တန္းဆင့္) ဘာသာရပ္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သင္ၾကားေပးၾကတာေပါ့။”
အေတြ႔အၾကံဳရွိသူ ၀ါရင့္ဆရာဆရာမၾကီး၏ ျဖတ္သန္းမႈကို ေလ့လာခြင့္ရရွိသည္မွာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေန႔လည္စာသံုးေဆာင္ရန္ အခ်ိန္က်ေလျပီ။ နည္းျပဆရာမွ ႏႈတ္ဆက္ျပီးတန္းျဖဳတ္ေသာ္ျငားလည္း ေဆြးေႏြးပြဲက မရပ္တန္႔ႏိုင္ေသး။ ေန႔လည္စာ စားသံုးရင္း အုပ္စုငယ္မ်ားအလုိက္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးလို႔ ေနၾကျပန္ပါသည္။
ပညာေရးသမားမ်ား၏ ဤကဲ့သို႔ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုမႈမ်ား၊ စုေပါင္းေလ့လာမႈမ်ား၊ ပြင့္လင္းလြတ္လပ္ေသာ စိတ္ထားမ်ားျဖင့္ စုစည္း ညီညာမႈမ်ားမွတဆင့္ ျမန္မာ့ပညာေရးရႈခင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရေလေသာ “ျပည္သူ႔နီတိ၊ ႏိုင္ငံသားပညာေရး” ဘာသာရပ္ၾကီးကို စာသင္ခန္းမ်ားအတြင္း ျပန္လည္ အသက္သြင္းေပးႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္လည္း ရွိေနၾကေလသည္။
သိန္းႏုိင္
(ေမာကၡပညာေရး မဂၢဇင္းအမွတ္ ၃ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၀)
Sunday, August 22, 2010
| [+/-] |
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း |
Friday, April 16, 2010
| [+/-] |
ေက်ာင္းအသစ္၊ သင္ရိုးအသစ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ |
www.maukkha.org
ေလာကနိယာမ ဓမၼတာအရ တန္ခူးေလႏွင့္အတူ ပိေတာက္အသစ္ ပြင့္ခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ဥတုရာသီအလိုက္ ခ်စ္စရာ လက္ေဆာင္ ေလးမ်ားကို ပံုမွန္ ေပးေလ့ရွိစျမဲ။ အစိမ္းေရာင္ သစ္ခက္သစ္ရြက္မ်ား အၾကားတြင္ ႏွစ္သစ္အၾကိဳ ေရႊ၀ါေရာင္ ပြင့္သစ္မ်ားႏွင့္ ေလာကကို အလွဆင္ထားသည္မွာ ေက်းဇူးတင္စရာ အလြန္ေကာင္းလွ ပါသည္။ ပံုမွန္၊ အခ်ိန္မွန္ပင္ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာေစျခင္း တာ၀န္ကို မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါ။ ဤေျပာင္းလဲျခင္း အသစ္၏ ဥတုရသသစ္ကို လူတိုင္းညီမွ်စြာ ရယူခံစားခြင့္လည္း ေပးထား ေသးသည္။ ခြဲျခားထားျခင္းအလ်ဥ္းမရွိပါ။
မ်ားမၾကာမီကာလတြင္ အေနာက္ေတာင္ မုတ္သုန္ေလအသစ္ႏွင့္အတူ မိုးေပါက္ေငြပုလဲတို႔ သက္ဆင္းလာ ပါေတာ့မည္။ အညစ္အေၾကးတို႔ကို သူႏိုင္သမွ်ေတာ့ သန္႔စင္ေပးလိမ့္ဦးမည္။ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ ခံစားေနရသည့္ အပူခ်ိန္လည္း အနည္းငယ္ က်ဆင္းလာေတာ့မည္။ ဤအခ်ိန္ကား ေက်ာင္းစတင္ အပ္ႏွံရန္ မဂၤလာအခါေပတည္း။ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသား အသစ္မ်ားအတြက္ မိဘတို႔ ေက်ာင္းမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ၾကေတာ့မည္။ အျဖဴအစိမ္း ေခါင္းေဆာင္တို႔လည္း ပညာသင္ႏွစ္ အသစ္အတြက္ စတင္ လႈပ္ရွားရပါေတာ့မည္။ တစ္ေႏြရာသီလံုး ဖုန္တက္ေနေသာ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို သန္႔ရွင္းျခင္းႏွင့္အတူ စတင္လိုက္ျခင္းပင္။ ေက်ာင္းသားအသစ္လက္ခံျခင္း၊ မွတ္ပံုတင္ျခင္း၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားကို သင့္ေလ်ာ္ရာအတန္းလိုက္ ေနရာခ်ထားျခင္း၊ ေက်ာင္း၀င္ေၾကးမ်ား ေကာက္ခံျခင္း၊ တစ္ႏွစ္တာ သင္ၾကားေရးအစီအစဥ္မ်ား ေရးဆြဲျခင္း၊ ေက်ာင္း၀န္ထမ္းမ်ားျဖည့္ဆည္းျခင္း၊ မ်ားေျမာင္လွေသာ ေက်ာင္းလုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို ပထမႏွစ္၀က္၊ တႏွစ္လံုး စသည္ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ျပကၡဒိန္ဇယားထဲတြင္ မွတ္သားျခင္း၊ အစည္းအေ၀းမ်ား က်င္းပျခင္း၊ အထက္အမိန္႔စာ မ်ားအရ စီစဥ္ရျခင္းတို႔ျဖင့္ ပညာသင္ႏွစ္ အဦးအစကို အျပံဳးပန္းမ်ား ဆင္ျမန္းလ်က္ လုပ္ေဆာင္ၾကပါေတာ့မည္။
ကံေကာင္းေသာ ကေလးငယ္မ်ားမွာ လြယ္အိတ္အသစ္မ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မည္ကို ၾကိဳေတြးျပီး ၀မ္းေျမာက္ ေနၾကသည္။ ဦးဦးေဒၚေဒၚကိုကိုမမ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၏ ဦးစားေပးျခင္းတို႔ကိုလည္း ပိုမိုရရွိလ်က္။ မိဘမ်ားမွာလည္း တျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ဆိုဆံုးမလ်က္။ အနာဂတ္ဘ၀တို႔အတြက္ စိတ္ကူးယဥ္ေတြးေတာလ်က္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းႏွင့္ မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔ ၂ ခုစလံုး အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားပါရွိေသာ ဤ ၾကည္ႏႈးစရာ ျမင္ကြင္းတို႔မွာ မိုးဦးရာသီ၏ မရိုးႏို္င္ေသာ ျမင္ကြင္းအခ်ဳိ႕ပါ။ ေႏြးေထြးလံုျခံဳေသာ ရင္ခြင္မ်ားအလယ္တြင္ ဤကေလးငယ္တို႔ လူလားေျမာက္ ၾကပါေတာ့မည္။
ထို႔ထက္ “ပိုကံေကာင္းေသာ” ကေလးမ်ားလည္း ရွိေနပါေသးသည္။ “ပိုမိုေကာင္းမြန္သည္” ဟု “ယံုၾကည္” ၾကသည့္ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ တက္ခြင့္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုးေန ခဲ့ေလေသာ ပုဂၢလိကေက်ာင္းမ်ား တရား၀င္ ဖြင့္လွစ္ခြင့္ရရွိျခင္းပင္။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ၾကိဳဆို သင့္သည္မွာကား အမွန္ပင္။ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ေဒသတြင္း အဆင့္မီရန္ ၾကိဳးစားမည္ဟု အခ်ဳိ႕ ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကသည္။ ကုိယ္ထူကိုယ္ထ ပုဂၢလိေက်ာင္းမ်ားအတြက္လည္း အစီအစဥ္မ်ား ကို ေရးဆြဲေနၾကသည္။ အဆင့္မီ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း အသစ္ဟု ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား ထြက္လာသည္။ ကိုယ္တိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရေတာ့မည္ဟု အားခဲထားၾကသည္။ အရည္အေသြး တိုးတက္ေစရန္ အားထုတ္မႈကို ၾကိဳဆိုအပ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ေအာင္ျမင္ပါေစဟု ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းလိုက္ပါသည္။
ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးရွိ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းမ်ားတြင္မူ လြယ္အိတ္ အသစ္ေလာက္ႏွင့္လည္း စိတ္ကူးယဥ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရန္ မလံုေလာက္ ေတာ့။ ကားအသစ္၊ လက္ေဆာင္အသစ္တို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းတက္ၾကေတာ့မည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္မူကား အစိမ္းေရာင္ လူသားမ်ားႏွင့္ နီးစပ္ရာ စီးပြားေရးသမားတို႔က ပညာေရးကို အပ်င္းေျပ ကစားရန္ ကြင္းဖြင့္ေပး လိုက္သလိုပင္။ အမ်ား ျပည္သူပိုင္ နာမည္ၾကီး ေက်ာင္းၾကီးတို႔ကို ခြဲတမ္းေ၀ယူျခင္း၊ အလုအယက္ သိမ္းပိုက္ျခင္းတို႔မွာ လူျမင္မေကာင္း ျဖစ္ရေခ်သည္။ မ်ဳိးဆက္ ပညာေရးသယံဇာတကို သူတို႔ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားအတြက္ အသံုးခ်ၾက ပါဦးမည္။ ကြာျခားေနေသာ လူမႈစီးပြား အဆင့္အတန္းကို အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္လည္း ပိုမို၍ “ဟ” ထားၾကပါ လိမ့္ဦးမည္။
သို႔ေသာ္………။
သို႔ေသာ္ ကေလးအခ်ဳိ႕မွာကား မနီးမေ၀းက စာသင္ေက်ာင္းၾကီးကို ၾကည့္လ်က္ ေၾကကြဲ ေနၾကရသည္။ သူတို႔မိဘမ်ားမွာ လည္း တမိႈင္မိႈင္။ လြယ္အိပ္အသစ္ႏွင့္ ေက်ာင္းတက္ရမည့္အေရးကို စိတ္ကူးယဥ္ရန္ မဆိုထားႏွင့္။ တစ္ရက္တာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တစ္အိမ္လံုး နိစၥဓူ၀ အလုပ္လုပ္ေနၾကရေလသည္။ ဥမမယ္၊ စာမေျမာက္ ကေလးငယ္မ်ားလည္း ၀မ္းစာကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ရွာေပးေနရပါသည္။ တစ္ႏွစ္ထက္ တႏွစ္ ပိုမိုလို႔ ၾကီးျမင့္လာေသာ ေက်ာင္းစရိတ္မ်ားကို အဘယ္သို႔ တက္ႏုိင္ၾကပါမည္နည္း။ “သားသားတို႔၊ မီးမီးတို႔ ဒီႏွစ္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ရမလားဟင္” ဟူ၍လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျဖင့္ ေမးစရာမလိုပါ။ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ သူတို႔ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းကြာေသာ သီးသန္႔ ေနရာျဖစ္သည္ကို ဘ၀ေပး ခံစားခ်က္ျဖင့္ သိနားလည္ျပီးသား။ ကေလးသူငယ္ အခြင့္အေရးႏွင့္ ပညာေရး အခြင့္အေရးဆိုသည္ကို ၾကားပင္မၾကားဖူးၾကေသး။ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္က စတင္ခဲ့သည့္ အားလံုးအတြက္ ပညာေရး ႏိုင္ငံတကာလႈပ္ရွားမႈမွာ ဤေနရာ၊ ဤျမိဳ႕နယ္၊ ဤျမန္မာေက်းလက္သို႔ မေရာက္ေသး။
ေက်းလက္အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ကား ရြာ ၄၊ ၅ ရြာေလာက္အကြာမွာသာ ယုိင္နဲ႔နဲ႔ မူလတန္းေက်ာင္းကေလး ရွိတတ္သည္။ ၂၀၁၀ မိုးရာသီအတြက္ မျပင္ဆင္ရေသး။ အမိုးအကာအတြက္ ရြာလူထုမွ ပံ့ပိုးေပးရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရဆဲ။ ေက်ာင္းလမ္းလည္း ေဖာက္ရဦးမည္။ စာသင္ခံုမ်ားလည္း မလံုမေလာက္ႏွင့္။ ျပီးခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားက လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ေသာ ဖတ္စာအုပ္မ်ားမွာလည္း ဖတ္မရေတာ့ေသာ အေျခအေနမ်ားႏွင့္။ စုတ္ျပဲလ်က္။ တစ္ဦးတည္းေသာ ရြာေက်ာင္းဆရာကလည္း အေဖၚ ေက်ာင္းဆရာ ေဟာင္းမ်ား စာသင္ႏွစ္မစခင္ အခ်ိန္မီ ျပန္လာပါ့မလားဟု စိုးရိမ္ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္။ ၄ တန္းျပီးဆံုးသြားေသာ ရြာေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု အတြက္မွာကား စာသင္ခန္းတို႔ကို ရာသက္ပန္ စြန္႔ခြာရေပျပီ။ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔အထိ ကေလးတုိင္း ေက်ာင္းတက္ေရာက္ခြင့္ ဥပေဒ၊ ပညာေရး အရည္အေသြး တိုးတက္ ေကာင္းမြန္ေရးႏွင့္၊ အခမဲ့ မူလတန္းပညာေရးႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာဘ၀ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္အညီ ခ်မ္းေျမ့ ဖူလံုေရး ေၾကြးေၾကာ္သံ တို႔ကိုေတာ့ ရြာေက်ာင္းဆရာေလး ၾကားဖူး သလိုလို ရွိသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ မိုးဦးႏွင့္အတူ စာသင္ႏွစ္အသစ္ကား စတင္ပါေတာ့မည္။ ရြာတြင္ လိုအပ္ေနေသာ ေက်ာင္းအသစ္တို႔ကို တည္ေဆာက္ရန္၊ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ဖတ္စာအုပ္ အခ်ိန္မီ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရရွိရန္၊ ဆရာအလံုအေလာက္ျဖည့္ဆည္း ေပးရန္ႏွင့္၊ ကေလးတိုင္း ေက်ာင္းလာအပ္ႏိုင္ရန္၊ ပညာေရးသမားမ်ားက ပညာေရးကို ဦးေဆာင္ခြင့္ ရရွိရန္ႏွင့္ ေက်ာင္းတြင္း ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ ျဖစ္ထြန္းေစရန္ တို႔အတြက္ကို တာ၀န္သိသူတို႔မွ တာ၀န္ယူ ၾကပါလိမ့္မည္။ အေရးၾကီးသည္မွာကား သင္ရိုးညြန္းတမ္း လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေသာ ေက်ာင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္တို႔ အျပည့္အ၀ ရရွိရန္ (ေက်ာင္းတိုင္းတြင္) လိုအပ္ ေနပါသည္။ တရားမွ်တမႈ ကင္းမဲ့ျပီး ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိတ္သုဥ္းေနရသည့္ ဤကာလ၀ယ္ ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ စာသင္ခန္း မ်ား၌ ဒီမိုကေရစီ အေျခခံ ယဥ္ေက်းမႈကို စတင္ရပါလိမ့္ည္။ အနာဂတ္အတြက္ အေသခ်ာဆံုးေသာ ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ သည္။ အျခားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ အားကိုးစရာမရွိပါ။ ေလာေလာဆယ္တြင္ ပိုမို အေရးၾကီးသည္မွာကား ျမန္မာ ကေလးငယ္ အားလံုး (အားလံုး) ၂၀၁၀ ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔ တြင္ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ားအတြင္း ေရာက္ရွိရန္ ျမိဳ႕တုိင္း၊ ရပ္တိုင္း၊ ရြာတုိင္းမွ အထူး ၾကိဳးစားသင့္ပါသည္။
အယ္ဒီတာအဖြဲ႔
ေမာကၡပညာေရးမဂၢဇင္း
ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္၊ တန္ခူးလ ၁၃၇၂ ခုႏွစ္။
ဧျပီလ၊ ၂၀၁၀။
Monday, April 12, 2010
| [+/-] |
ေဘာလ္စ္ရဲ႕ လိင္ပညာေပးေရး ပယ္ခ်ခံရ |
ျဗိတိႏိုင္ငံမွ `ကေလးမ်ား ေက်ာင္းမ်ားႏွင္႔ မိသားစု မ်ားဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီး´ အက္ဒ္ ေဘာလ္စ္ (Ed Balls) ရဲ႕ ၁၅ႏွစ္ အရြယ္ ကေလးမ်ား မသင္မေနရ လိင္ပညာေပးမွႈ အပါအ၀င္၊ အဓိက ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွႈ အစီ အစဥ္မ်ားကို ကြန္ဆာေဗးတစ္ ပါတီ၏ ေထာက္ခံမွႈ မရ၍ ပါလီမာန္တြင္ ပယ္ခ်ခံခဲ႔ရသည္။
မစၥတာ ေဘာလ္စ္ ရဲ႕ အသက္ ၁၅ႏွစ္ အရြယ္ရွိကေလးမ်ား ေက်ာင္းတြငး္ လိင္ပညာေပးေရး မသင္မေနရ ျပဌာန္းခ်က္ကို ကေလး မိဘမ်ားႏွင္႔ ကြန္ဆာေဗးတစ္(Tories) အုပ္စုမ်ားက လႊတ္ေတာ္တြင္ ဗီတိုျဖင္႔ ပယ္ခ်ခဲ႔သည္။ “ကေလးဟာ အသက္ ၁၆ႏွစ္ ေရာက္တဲ႔တိုင္ေအာင္ ကေလး ဟာကေလးပဲ။ တကယ္လို႔ မသင္မေနရ လိင္ သခၤန္းစာေတြ ေပးေနရင္ ေက်ာင္းထုတ္ပစ္မယ္။ မိဘမွာလည္း ကိုယ္႔ သားသမီး ေက်ာင္း ထုတ္ပစ္ျပီး အျခား နည္းနဲ႔ ပညာ သင္ေပးႏိုင္တဲ႔ အခြင္႔ အေရး ရွိရမွာပဲ” လို႔ သူတို႔က ဆင္ေျခတက္ၾကသည္။
ေဘာလ္စ္ ကလည္း “အစိုးရရဲ႕ လိင္ပညာေပးမွႈကို မသင္႔ေလ်ာ္ဘူးထင္ျပီး၊ မိဘက သားသမီးကို ေက်ာင္းထုတ္ခြင္႔ မရွိ ဆိုတဲ႔ ျပဌာန္းခ်က္ အသစ္ကို ဆက္လက္တင္ျပမယ္” လို႔ ဆိုသည္။ “ပညာေရးမွာ လိင္ ကိစၥဟာ အေရးၾကီးတယ္၊ ေရွာင္ရန္ ေဆာင္ရန္ေတြကို သိထားသင္႔တယ္၊ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ ဟာ လိင္နဲ႔ ပညာေရး ဆက္စပ္မွႈ ရွိပံုကို နားလည္ ဆည္းပူး သင္႔တယ္၊ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ မရခဲ႔တဲ႔ အခြင္႔အေရး ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြကို ေပးရတာပဲ” ဟု ဆက္ေျပာသြားသည္။
ကြန္ဆာေဗးတစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆန္႔က်င္က်င္ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္သည့္ စာသင္ခန္းတြင္း လိင္မသင္မေနရ ကိစၥကို ေက်ာင္းသားမိဘမ်ား နား၀င္ေအာင္ ဆက္လက္ စည္းရံုးရင္း ေနာက္တၾကိမ္ တင္ျပဦးမည္ဟု ေဘာလ္စ္က ေျပာသြားသည္။
ဘီဘီစီ
| [+/-] |
ကခ်င္ဘာသာေရးဆရာေတြ ဖိအားေပးခံေနရ |
www.maukkha.org
ဧၿပီလ ၉ ရက္ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္မွာ ျမစ္ႀကီးနား ကခ်င္ႏွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္ ဓမၼတကၠသိုလ္ကို ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း တုိင္းမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိုးဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ ၾကံ့ခိုင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအဖြဲ႕ဝင္ေတြ ေရာက္လာၿပီး ဓမၼဆရာ အသစ္ ၂၀၀ ေလာက္ကို ေျပာၾကားသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိုးဝင္း ေျပာသြားတဲ့ မိန္႕ခြန္းအခ်က္ ၄ ခ်က္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကခ်င္လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ကြန္ယက္အဖြဲ႕ ဥကၠဌဦးေအာင္ဝါက အခုလို ေျပာပါတယ္။
နံပါတ္တစ္ အခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဆရာေတြ မိမိေဒသကို ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕အသင္းေတာ္ အသင္းသား ေတြကို ျမစ္ဆံုေရကာတာ မဆန္႕က်င္ဖို႕ရာ ေျပာတယ္။ နံပါတ္ႏွစ္က- ေကအိုင္အိုကို နယ္ျခားေစာင့္ လက္ခံဖို႕ရန္ မင္းတို႕သြားၿပီးမွ စည္းရံုးေရးတရားေဟာဖို႕ ေျပာတယ္။ နံပါတ္ သံုးကေတာ့ ေနာင့္နန္းက်မ္းစာေက်ာင္းကို ၿငိမ္း ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ က်ေရာက္ေၾကာင္းနဲ႕ အဲဒီ ေနာင့္နန္း က်မ္းစာတကၠသုိလ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရရဲ႕ လက္ေအာက္မွာထားၿပီးမွ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္သြားမယ္ ဆိုတဲ့ဟာကိုေျပာတယ္။ နံပါတ္ေလးကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေထာက္ခံဖို႕ တရားေဟာေပးပါ ဆိုၿပီးမွ ေျပာတယ္
အဲဒီလို ေျပာၾကားသြားတဲ့အထဲမွာ တကယ္လို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိုးဝင္းေျပာတဲ့အတိုင္း မလုပ္ဖူးဆိုရင္ ေနာင့္နန္းက်မ္းစာ တကၠသိုလ္ကို အစိုးရက သိမ္းယူမယ္ဆိုတဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့သေဘာ ပါေနတယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဘာသာေရးဆရာေတြ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနၾကၿပီး ဘာသာေရးလုပ္ငန္းေတြ သူတို႕လက္ေအာက္ေရာက္ရင္ အရင္ကထက္ပိုၿပီးေတာ့ ကန္႕သတ္ပိတ္ပင္မႈေတြ ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္သလို ဘာသာေရးလုပ္ငန္းမို႕ အစိုးရထိမ္းခ်ဳပ္တဲ့ကိစၥ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႕႔ ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။
RFA
Monday, April 5, 2010
| [+/-] |
ရန္ကုန္ လူ႔မလိုင္ အီးဂရက္စ္ေက်ာင္းသားမ်ား ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ေတာ့မည္ |
www.maukkha.org
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သမၼတဟိုတယ္အေျခစိုက္ ျမန္မာအီးဂရက္စ္ (Myanmar Egress) ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီ မွတ္ပံုတင္ျပီး နအဖ စစ္အစိုးရ က်င္းပမယ္႔ လာမယ္႔ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္မယ္လို႔ အဲဒီအဖြဲ႔ ဥကၠဌ ျဖစ္တဲ႔ ေဒါက္တာတင္ေမာင္သန္းက ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ေတြ႔ဆံုပြဲမွာ ႏိုင္ငံေရး ပါတီ ေထာင္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေၾကာင္း တက္ေရာက္ သူေတြက ျပန္ေျပာပါတယ္။
ျမန္မာအီးဂရက္္စ္ကို လူ႔စြမ္းအားဖြံျဖိဳးေစဖို႔၊ အရပ္ဘက္ႏိုင္ငံေရးပါတီပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ဖို႔၊ အေျခခံဥပေဒသစ္ လက္ခံေစဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာ စတင္တည္ခဲ႔ေထာင္ျပီး၊ သမၼတဟိုတယ္မွာ အခေၾကးေငြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လူမွႈေရး သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်ေပးခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာအီးဂရက္စ္ကို ရန္ကုန္ လစဥ္ထုတ္ Living Color Magazine နဲ႔ တပတ္တၾကိမ္ထုတ္ The Voice Journal တို႔ရဲ႕ အမွဳေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ ဆိုသူနဲ႔ ေမြးျမဴေရးနဲ႔ ေရလုပ္ငန္းမွ ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းတို႔က တည္ေထာင္ခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ဟာ အရင္က Living Color မဂၢဇင္းအပါအ၀င္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ႕သား ေဒါက္တာရဲႏိုင္၀င္းနဲ႔ အတူပူးတြဲ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔သူပါ။
သမၼတဟိုတယ္မွာ ဖြင္႔တဲ႔ ျမန္မာအီးဂရက္စ္သင္တန္းကို နအဖစစ္အစိုးရကို အစဥ္တစိုက္ ေထာက္ခံလာသူ စကၤာပူက ေဒါက္တာ ေက်ာ္ရင္လွႈိင္ဆိုသူနဲ႔ မဆလ ဥကၠဌၾကီး ဦးေန၀င္း၊ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ တို႔ရဲ႕ အတိုင္ပင္ခံ မိတ္ေဆြၾကီး ေဒါက္တာေရာဘတ္ေတလာ တို႔က ၀ိုင္းရံေပးေနတာျဖစ္ပါတယ္။
သင္တန္းကာလ ပံုမွန္ ၃လ သတ္မွတ္ျပီး၊ သင္တန္းေၾကး က်ပ္ေငြတစ္သိန္း ေပးသြင္းရပါတယ္။ ရန္ကုန္ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ မဟာတန္း တစ္ခုလည္းတက္ျပီး၊ အီးဂရက္္စ္လည္း တက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားၾကီး တစ္ဦးကေတာ့ သူ႔အေတြ႕အၾကံဳကို အခုလိုေျပာပါတယ္။
“ႏိုင္ငံျခားထြက္ စေကာလားရွစ္ေတြ ခ်ိတ္လို႔ ရမလားဆိုတဲ႔ မွန္းခ်က္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေတြက သြားတက္ၾကတာ။ ေဒါက္တာေက်ာ္ရင္လွႈိင္တို႔က စကၤာပူကေန ႏိုင္ငံျခားကဆရာေတြ မလာတတ္တယ္။ သူတို႔ကလည္း ဟုတ္တိ ပတ္တိသင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အလည္သေဘာလာျပီး၊ ဟိုဟာဖတ္ ဒီဟာဖတ္ေျပာျပီး Assignment ေပးျပန္ သြားၾကတာပဲ။ သိပ္ထူးျခားတာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သမၼတဟိုတယ္ ေက်ာင္းသြားတက္ရတာ လူ႔မလိုင္ အသိုင္း အ၀ိုင္းထဲ ၀င္တိုးရတာ။ ဒါကိုက ဖက္ရွင္တစ္ခုအေနနဲ႔ ျဖစ္ေနတာေပါ႔၊ အခု ဒီေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားစု အစိုးရ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မယ္ဆိုတာ ဘာဆန္းလို႔လဲ”
ယခု ျမန္မာအီးဂရက္စ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းမယ္႔ Green Party ကို ျမန္မာအီးဂရက္စ္အဖြဲ႔ရဲ႕ အမွႈေဆာင္ ဒါရိုက္တာ တစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ ငါးလုပ္ငန္းအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ဒုကၠဌ ဦးလွေမာင္ေရႊက ေရြးေကာက္ပြဲ ကုန္က်စရိတ္အတြက္ ရန္ပံုေငြ ထည့္၀င္မွာျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲကို ျပည္တြင္းျပည္ပ အတိုက္အခံ အင္အားစုေတြက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ကန္႔ကြက္ ေနခ်ိန္မွာ ျမန္မာအီးဂရက္စ္ ေက်ာင္းသားေတြက ႏိုင္ငံေရးပါတီေထာင္ျပီး ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ေမာကၡသတင္း (ျပည္တြင္း)
Saturday, April 3, 2010
| [+/-] |
ထား၀ယ္တကၠသိုလ္ ၄ ထပ္ေဆာင္ဖြင္႔ပြဲတြင္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ အလြန္အကြ်ံၾကြား၀ါ |
ေမာကၡသတင္း (ျပည္တြင္း)
www.maukkha.org
တနသၤာရီတိုင္း ထား၀ယ္ျမိဳ႕တြင္ ထား၀ယ္တကၠသိုလ္ ပင္မေလးထပ္ေဆာင္ ဖြင္႔ပြဲ အခမ္းအနားကို မတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔ မနက္က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္သိန္းစိန္ တက္ေရာက္ ဖြင္႔လွစ္ခဲ႔သည္။ ၆၅ႏွစ္ေျမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ (အမွန္မွာ-ေတာ္လွန္ေရးေန႔) ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင္႔ ဖြင္႔လွစ္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။
သူ႔မိန္႔ခြန္းတြင္ “တနသၤာရီတိုင္းအတြင္း ေနထို္င္ၾကသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္လူရြယ္မ်ား အေနျဖင္႔ အဆင္႔ျမင့္ ပညာ လက္လွမ္းမွီမွီ တက္ေရာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ထား၀ယ္တကၠသိုလ္ႏွင္႔ ျမိတ္တကၠသိုလ္မ်ား ဖြင္႔လွစ္ေပး ခဲ႔ျပီး၊ တကၠသိုလ္ ႏွစ္ခုစလံုးတြင္ ေလးထပ္ေဆာင္မ်ား ဖြင္႔လွစ္ေပးခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဒသဖြံျဖိဳးေရး ျဖစ္လာ ေစဖို႔ ကြန္ပ်ဳတာပညာရွင္မ်ား၊ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား စသည့္ လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ ေၾကာင္း” ေျပာၾကားသြားသည္။
တဆက္ထဲတြင္ “ယေန႔ အဆင္႔ျမင္႔ပညာက႑ကိုၾကည့္ရင္ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ ၁၅၉ေက်ာင္း ဖြင္႔လွစ္ႏိုင္ခဲ႔ျပီး၊ ၁၉၈၈ခုႏွစ္တြင္ရွိခဲ႔သည့္ တကၠသိုလ္ဒီဂရီ ၃၂ေက်ာင္းႏွင္႔ ႏွဳိင္းစာလွ်င္ ၅ဆ တိုးတက္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ သင္ၾကားေရး အစီအစဥ္မ်ားတြင္လည္း ယခင္ ဘာသာရပ္ ရ၉ခု ရွိခဲ႔ရာက ယခု မဟာဘြဲ႔ သုေတသနဘြဲ႔ႏွင့္ ပါရဂူဘြဲ႔ သင္တန္းမ်ား အပါအ၀င္ သင္ၾကားေရး အစီအစဥ္ ၂၁၅ခု အထိ တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ေၾကာင္း” ခ်ဲ႕ကား ေျပာဆိုသြားသည္။
ဒါ႔အျပင္ “ယခုအခါ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာန လက္ေအာက္ရွိ တကၠသိုလ္မ်ားမွ ပါရဂူဘြဲ႕ ၃၃၀၀ေက်ာ္ ေမြးထုတ္ ေပးခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေလာေလာဆယ္ ပါရဂူ ဘြဲ႔သင္တန္းသား ၂၈၀၀ေက်ာ္ တက္ေရာက္ဆည္းပူးေလ႔လာ ေနေၾကာင္း” မခ်ိမဆန္႔ ေျပာဆိုသြားသည္။
ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ဖြင္႔ပြဲ တက္ေရာက္ခဲ႔သည္႔ ထား၀ယ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕ကေတာ႔ “အေဆာက္ အဦသာရွိတာ၊ ေက်ာင္းသားအေဆာင္မရွိ၊ စာၾကည့္တိုက္မရွိ၊ ဘာသာရပ္အလိုက္ ကိုးကား ရည္ညြန္းစရာ စာအုပ္စာတမ္းမရွိ၊ အရည္အခ်င္းမွီဆရာမရိွ၊ ဓါတ္ခြဲခန္း သုေတသနခန္းဆိုတာ ေ၀းလာေ၀း၊ က်ဳရွင္စရိတ္ ေတြကၾကီးျပီး ေက်ာင္းျပီးဖို႔ေတာင္ မနည္းရုန္းၾကရဦးမယ္၊ မဟာဘြဲ႔လိုဟာမ်ဳိးကလည္း thesis ရွဲဒိုးေရးခိုင္းဖို႔ ေငြအမ်ားၾကီးကုန္ဦးမွာ” လို႔ ျငီးတြားေနၾကသည္။
ဘြဲ႔ရ အလုပ္လက္မဲ႔မ်ားမွာလည္း စိတ္ဓါတ္က်ေရာဂါ စြဲကပ္လာၾကသည္ဟုဆိုသည္။ ျမိတ္၊ ထား၀ယ္ ေဒသမ်ားမွ လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ တကၠသိုလ္ျပီးေအာင္တက္ဖို႔ထက္ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕တြင္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင္႔ ထြက္ခြါေနၾကသည္ဟု သိရသည္။
ေမာကၡသတင္း (ျပည္တြင္း)
| [+/-] |
ကၽြန္ေတာ္ သိသင့္သမွ် အရာအားလံုး သူငယ္တန္းကတည္းက သင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ |
ဘ၀မွာ ဘယ္လုိေနမည္၊ ဘာေတြလုပ္မည္၊ ဘယ္ပံုျဖစ္ရမည္ ဆုိတာေတြႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ကၽြန္ေတာ္ သိသင့္ သိထုိက္သည့္အရာ အမ်ားစုကုိ သူငယ္တန္းမွာ ကတည္းကပင္ ကၽြန္ေတာ္သင္ယူခဲ့ရၿပီးျဖစ္သည္။ အသိဥာဏ္ အေျမာ္အျမင္ ဟူသည္ တကၠသုိလ္၊ ေကာလိပ္ဆုိသည့္ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ရွိသည္မဟုတ္၊ မူႀကိဳေက်ာင္းက ကေလး ကစားသည့္ သဲက်င္းေလးထဲမွာ ပင္ရွိေနပါသည္။
အဲသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္သင္ခဲ့ သိနားလည္ခဲ့ရတာေတြက အမ်ားႀကီး။
ဘယ္အရာမဆုိ အမ်ားႏွင့္ ေ၀မွ်ယူရမည္။
မတရား မလုပ္ရ။
သူတစ္ပါးကို မရုိက္ရ။
ပစၥည္းတစ္ခု ယူကုိင္ၿပီးလွ်င္ မူလေနရာမွ ျပန္ထားရမည္။
ကုိယ္ရႈပ္ထားသည့္ အမိႈက္ ကုိယ့္ဘာသာ ရွင္းရမည္။
ကုိယ့္ဥစၥာ မဟုတ္ဘဲ မယူရ။
ကုိယ့္ေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ထိခိုက္နာက်င္သြားလွ်င္ ေတာင္းပန္ရမည္။
အစာမစားမီ လက္ေဆးရမည္။
အိမ္သာသြားၿပီးလွ်င္ ေရဆြဲခဲ့ရမည္။
ကြတ္ကီ(ဘီစကစ္) ႏွင့္ ႏြားႏုိ႔သည္ ပူပူေႏြးေႏြး စားသံုးမွေကာင္းသည္။
ဘ၀ကို မွ်တစံုလင္စြာ ေနထုိင္ရမည္။
စာနည္းနည္းဖတ္ရမည္။
ဦးေႏွာက္က နည္းနည္းစဥ္းစားရမည္။
ပံုဆြဲရမည္၊ ေဆးျခည္ရမည္၊ သီခ်င္းဆုိရမည္၊ ကရမည္၊ ကစားရမည္၊ အလုပ္လုပ္ရမည္၊ အားလံုးနည္းနည္းစီ ေန႔စဥ္လုပ္ရမည္။
ၿပီးေတာ့………….
ေန႔လယ္ခင္းမွာ တစ္ေရးအိပ္ရမည္။
အျပင္ထြက္လွ်င္ ယာဥ္ အသြားအလာကို ၾကည့္၊ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ လက္တြဲ မခြဲမခြာဘဲ ကူးရမည္။
ေလာကႀကီးထဲက အံၾသစရာေတြကို ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရမည္။ ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲက သစ္ေစ့ေလးကုိ သတိရ၊ အျမစ္က ေအာက္ဘက္ထုိးဆင္းသြားၿပီး ပင္စည္က အေပၚေထာင္တက္လာျခင္းျဖစ္သည္ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ သည္ကိစၥ ဘယ္သူမွ် အေျဖမေပးႏုိင္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း သည္သစ္ေစ့ေလးအတုိင္း အံ့ၾသစရာ။
ၿပီး... ေရႊငါးေလးေတြ၊ ဟမၼစတာ ႀကြက္ႀကီးေတြ၊ ႀကြက္ျဖဴေလးေတြအျပင္ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သည့္ ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲက သစ္ေစ့ေလးသည္ပင္ တစ္ေန႔မွာ ေသဆံုးရမည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သည္လည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္း……..။
အဲသည္ေနာက္ ဒစ္(ခ)(ေကာင္းေလး)ႏွင့္ ဂ်ိန္း (ေကာင္မေလး) ပါသည့္ ဖတ္စာအုပ္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္း ေတြးၾကည့္စမ္းပါ။ သင္ပထမဆံုး သင္ရသည့္ သင့္အတြက္ အႀကီးမားဆံုး ေ၀ါဟာရက ဘာလဲ။
Look ၾကည့္ပါ .. တဲ့။ မွန္သည္။ လုိက္ရွာၾကည့္ပါ။ တစ္ေနရာရာမွ ပါသည္။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားပါသည္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါသည္။ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္မႈပါသည္။ လူ၊ တိရစၦာန္၊ သစ္ပင္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္တုိ႔ ဆက္စပ္ ရပ္တည္ေနပံုကို ျပသည့္ ecology သေဘာတရားကိုလည္း သူ႕အထဲမွာ ေတြ႔ရမည္။ ႏုိင္ငံေရး၏ သေဘာကိုလည္း တစ္စြန္းတစ္စ ရိပ္စားမိရသ္ည္။ အသိဥာဏ္ရွိစြာ အသက္ရွင္ ေနထုိင္ရန္ နည္းလမ္းမ်ားလည္း သူေပးထားသည္။
စဥ္းစားၾကည့္ပါ။
ကမၻာေပၚမွာ ရွိသည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူသားေတြအားလံုးသာ ေန႔လယ္ ၃ နာရီမွာ ကြတ္တီ ပူပူစား ၊ ႏြားႏုိ႔ ပူပူေလးေသာက္ကာ ေစာင္ေလး ကုိယ္စီၿခံဳၿပီး တစ္ေရးအိပ္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ ကမၻာႀကီး သခုထက္ မည္မွ် ပို၍ ေအးခ်မ္းသြားပါမည္နည္း။
သုိ႔တည္းမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္အသီးသီးမွာ “ကုိယ္ ကုိင္မိသည့္ ပစၥည္းကုိ မူလ ေတြ႔ခဲ့သည့္ ေနရာမွာ ကုိယ္ျပန္ထားမည္၊ ကုိယ္ရႈပ္သည့္ အမိႈက္ကုိ ကုိယ္ျပန္ရွင္းမည္” ဟူေသာ မူ၀ါဒကုိယ္စီ တိတိက်က် ခ်ထားၾကမည္ ဆုိလွ်င္ေကာ သည္ကမၻာႀကီး ဘယ္ေလာက္သာယာလွပသြားမည္နည္း။
ၿပီး…….စဥ္စားၾကည့္ပါ။ သင္တုိ႔ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အသက္အရြယ္ ဘယ္မွ် ရွိသည္ဆုိေစ အျပင္ေလာက ကမၻာထဲထြက္သည့္ အခါ လက္ခ်င္းၿမဲၿမဲတြဲ၍ မခြဲမခြာ သြားၾကမည္ဆုိလွ်င္ အားလံုးအတြက္ မည္မွ်ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့စရာ ျဖစ္သြားပါ မည္နည္း……………။
ေဖျမင့္
ႏွလံုးသား အာဟာရ စာအုပ္မွ…
မူရင္း။ ။ Robert Fulghum ၏ All Really Needed To Know I Learned In Kindergarten.
| [+/-] |
ႏိုင္ငံတကာေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠဌမွ ပညာေရးအတြက္ ၁ဂိုး လႈပ္ရွားမႈ 1GOAL campaign တြင္ ပူးတြဲတာ၀န္ယူ |
ေမာကၡသတင္း
www.maukkha.org
1Goal (၁ဂိုး) လႈပ္ရွားမႈဟာ ေဘာလံုးအားကစားရဲ႕ စြမ္းပကားကို အသံုးခ်ျပီး ၂၀၁၀ ကမၻာ့ဖလား ေဘာလံုးပြဲေတာ္ FIFA World Cup မွာ အားလံုးအတြက္ ပညာေရးလႈပ္ရွားမႈ Education for all အေပၚ ထိထိေရာက္ေရာက္ ရွိေစဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ ထားတာပါ။
အတူတကြသာ ပူးေပါင္း လႈပ္ရွားၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ စာသင္ခန္းအျပင္ဘက္မွာ ရွိေနတဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေယာက်ၤားေလး၊ မိန္းကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးအခြင့္အေရးဆိုတာ အိပ္မက္မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္ျဖစ္လာေစမယ္။
ကမၻာ့လံုးဆိုင္ရာ ပညာေရးဟာ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ အမွန္တရား ျဖစ္လာေစဖို႔ အတြက္ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ 1GOAL ၁ ဂိုး လႈပ္ရွားမႈမွာ ပူးတြဲဥကၠဌအေနနဲ႔ FIFA ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠဌ ဘလက္တာက တာ၀န္ယူလိုက္ပါျပီ။ ဒီေၾကညာခ်က္ ကို ေဂ်ာ္ဒန္ႏိုင္ငံ ဘုရင္မၾကီး ရာနီယာ အယ္အဘ္ဒူလာနဲ႔ ေတြ႔ဆံုအျပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တာပါ။ ဘုရင္မၾကီး ရဲ႕ ဖိတ္ေခၚခ်က္ျဖစ္တဲ့ 1GOAL လႈပ္ရွားမႈမွာ ပူးတြဲဥကၠဌတာ၀န္ကိုယူဖို႔ ဘလက္တာက သေဘာတူခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
1GOAL ကမ္ပိန္းရဲ႕ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ညိႇႏႈိင္းေရးမွဴးျဖစ္တဲ့ အို၀ိန္း ဂ်ိမ္းစ္က “အင္မတန္ ထူးျခားတ့ဲ သတင္းပါ။ ေဘာလံုး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ FIFA နဲ႔ ဆပ္ဘလက္တာတို႔ရဲ႕ ၁ ဂိုး လႈပ္ရွားမႈအေပၚ ေထာက္ခံမႈဟာ လာမယ့္မ်ဳိးဆက္ေတြအတြက္ အက်ဳိးရွိ ေစမယ့္ ထူးျခားတဲ့ အေမြအႏွစ္ကို ထားရစ္ခဲ့ဖို႔ အေရးၾကီးတဲ့ အားကစားပြဲေတာ္တစ္ရပ္အေနန႔ဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကူညီခြင့္ ရရွိတာပါ။ ကမၻာ့ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အားကစားပြဲစဥ္ေတြ နီးကပ္လာတာနဲ႔အမွ် ဧည့္ခန္းေတြထဲမွာ ထုိင္ျပီး ၾကည့္ရႈအားေပး ၾကတဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပရိသတ္အတြက္သာလွ်င္ ေအာင္ျမင္မႈမဟုတ္ဘဲ ၇၂ သန္းေသာ ကေလးငယ္ေတြ စာသင္ခန္း အတြင္းဘက္ကို ေရာက္ရွိေအာင္လည္း ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ကူညီႏုိင္ဖို႔ FIFA က ၾကိဳးစား သြားပါမယ္။” လို႔ ေျပာၾကားလို္က္ပါတယ္။
1 GOAL လႈပ္ရွားမႈကို ပူးတြဲတည္ေထာင္သူျဖစ္ျပီး ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ပူးတြဲဥကၠဌလည္းျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္ဒန္ ဘုရင္မ ရာနီယာ နဲ႔အတူ FIFA ဥကၠဌဘလက္တာတို႔က ဒီႏွစ္က်င္းပမဲ့ ကမၻာ့ဖလားေဘာလံုးပြဲမွာ ကေလးမ်ားအားလံုးအတြက္ ပညာေရးဟာ သမိုင္းတြင္က်န္ရစ္ေစဖို႔ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳျပီး ၾကိဳးစား သြားမယ္လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ဘုရင္မရာနီယာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ခဲ့ျပီး ကမၻာ့ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ FIFA က ေထာက္ခံေပး ထားတဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈ ဟာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေထာက္ခံလက္မွတ္ေရးထိုးသူေတြကို ေတာင္အာဖရိကမွာ က်င္းပမယ့္ ကမၻာ့ဖလားပြဲမတိုင္မီ ေကာက္ခံရယူဖို႔ရည္မွန္းထားပါတယ္။
ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့ေဘာလံုးကစားသူေတြရယ္၊ ပရိသတ္ကိုပါ အင္တာနက္၀ဘ္ဆိုက္ www.join1goal.org မွာ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္တဲ့၊ လက္မွတ္မထုိးႏိုင္ရွာတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္စား နာမည္ေရးထိုးဖို႔ လံႈ႕ေဆာ္ထားပါတယ္။ တစ္ကမၻာလံုးပညာေရးလႈပ္ရွားမႈ (GCE) နဲ႔အတူပူးေပါင္း လႈပ္ရွားတဲ့ 1GOAL လႈပ္ရွားမႈအေနနဲ႔ အစိုးရေတြကို ပညာေရးအကူအညီ ပိုေပးၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုထား ပါတယ္။ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ ကုလသမဂၢထိပ္သီးညီလာခံရဲ႕ ပညာေရး အဆိုျပဳခ်က္ အတိုင္းလည္း ရပ္တည္ၾကဖို႔ ႏႈိးေဆာ္ထားပါတယ္။
ပညာေရးကို အာရံုစိုက္လာေအာင္ လံႈ႔ေဆာ္မႈျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ အေျခခံပညာေရးကို ဆံုးရံႈးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ကေလးငယ္ ၇၂ သန္းအတြက္ စာသင္ခန္းတြင္းေနရာရရွိေစဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ထားတာပါ။ 1GOAL ရဲ႕ ပူးတြဲဥကၠဌတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္ ဂ်က္ဆီကာအယ္ဘာဟာ ကေလးတုိင္း စာသင္ခန္းအတြင္း ေရာက္ရွိေစဖို႔မွာ ၾကံဳေတြ႔ရမယ့္ စိန္ေခၚမႈေတြရယ္၊ ျပင္ဆင္မႈေတြရယ္ကို ကိုယ္တိုင္ၾကည့္ရႈဖို႔အတြက္ ေတာင္အာဖရိကကို ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က လာေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ဆုံပြဲမွာ ဘုရင္မ ရာနီယာနဲ႔ ဥကၠဌ ဘလက္တာတုိ႔ဟာ ကမၻာ့ဖလားပြဲနီးကပ္လာတာနဲ႔အမွ် လႈပ္ရွားမႈအတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မယ့္ အစီအစဥ္ေတြကိုလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။
ေမာကၡသတင္း
www.maukkha.org
